poniedziałek, 22 kwietnia 2013

Analiza rentowności


Wskaźniki rentowności
Wskaźniki rentowności można podzielić na trzy grupy:
Ø  wskaźniki rentowności obrotu (sprzedaży)
Ø  wskaźniki rentowności majątku
Ø  wskaźniki rentowności kapitału
Wskaźniki rentowności obrotu
Wskaźniki rentowności obrotu określają odpowiednie relacje wyniku finansowego (zysku lub straty), przychodów ze sprzedaży oraz kosztów ich uzyskania.
Spośród dużej gamy wskaźników obrotu (sprzedaży) najczęściej wykorzystuje się:

·         Wskaźnik rentowności sprzedaży netto



zysk netto x 100



odchylenie


przychody ze sprzedaży

1998 r.

1887 x 100

=
4,66 %




40.535











1999 r.

2391 x 100

=
5,08 %

+ 0,42 %


47.034


Wskaźnik ten określa wartość sprzedaży konieczną do uzyskania określonej kwoty zysku. Im wyższa jest wartość wskaźnika, tym niższa wartość sprzedaży pozwala osiągnąć pożądany zysk. Większy wskaźnik świadczy o lepszej sytuacji finansowej jednostki gospodarczej. Wyliczony poziom wskaźnika rentowności sprzedaży oznacza, że z każdych 100 zł. wartości sprzedaży, po pokryciu wszystkich kosztów, zostało                w przedsiębiorstwie 4 zł. 66 gr. w roku 1998 i 5 zł. 08 gr. w 1999.
Wzrastającą tendencję tego wskaźnika należy oceniać jako pozytywną.

·         Wskaźnik rentowności działalności operacyjnej



zysk operacyjny x 100



odchylenie


przychody ze sprzedaży

1998 r.

4.343 x 100

=
10,71 %




40.535











1999 r.

4.688 x 100

=
9,97 %

- 0,74 %


47.034


Wskaźnik ten określa rentowność podstawowej działalności przedsiębiorstwa, eliminując wpływ wynikający z działalności finansowej oraz zdarzeń nadzwyczajnych.
Obliczone wskaźniki rentowności działalności operacyjnej wykazują tendencję malejącą.
·         Wskaźnik rentowności netto



zysk netto x 100



odchylenie


koszty działalności operacyjnej










1998 r.

1.887 x 100

=
5,24 %




36.043




1999 r.

2.391 x 100

=
5,69 %

+ 0,45 %


42.028


Wskaźnik ten przedstawia efekt finansowy działalności gospodarczej przedsiębiorstwa w przeliczeniu na jednostkę poniesionych kosztów. W związku z tym reaguje on szczególnie silnie na zmiany w poziomie kosztów własnych, natomiast w mniejszym stopniu zmienia się pod wpływem ilości sprzedaży.
Powyższe wskaźniki potwierdzają wzrastającą rentowność. Ich poziom jest wyższy od poziomu wskaźnika rentowności sprzedaży, co wynika z dużej różnicy między przychodami ze sprzedaży                      a odpowiadającymi im kosztami. Na każde 100 zł. wydatkowane na działalność operacyjną osiągnięto zysk netto w kwocie 5 zł. 24 gr. w 1998 r. oraz 5 zł. 69 gr. w 1999 r.

·         Wskaźnik poziomu kosztów



koszty działalności operacyjnej x 100

odchylenie


przychody ze sprzedaży










1998 r.

36.043 x 100

=
88,92 %




40.535











1999 r.

42.028 x 100

=
89,36 %

+ 0,44 %


47.034


Wskaźnik ten określa udział poniesionych kosztów w przychodach ze sprzedaży. Im niższy jest ten udział, tym większa jest rentowność działalności gospodarczej.
Wskaźnik poziomu kosztów wzrasta w niewielkim stopniu w stosunku do roku poprzedniego. W stu jednostkach przychodów ze sprzedaży koszty działalności operacyjnej stanowiły 88,92 jednostek, zaś              w 1999 r. stanowiły 89,36 % wartości sprzedaży.
Wskaźniki rentowności majątku 
Wskaźniki rentowności majątku charakteryzują ogólną zdolność przedsiębiorstwa do generowania zysku                      z majątku, czyli pokazują, jak efektywnie wykorzystywany jest majątek zainwestowany                                    w przedsiębiorstwie. Im wyższa jest wartość tych wskaźników, tym korzystniejsza jest sytuacja finansowa firmy. Do pomiaru wykorzystania majątku służy wskaźnik rentowności majątku oraz wskaźnik produktywności (obrotowości) majątku.

·         Wskaźnik rentowności majątku



zysk netto x 100



odchylenie


majątek (aktywa) ogółem










1998 r.

1.887 x 100

=
10,04 %




18.796




1999 r.

2.391 x 100

=
12,69 %

+ 2,65 %


18.848


Wskaźnik ten informuje o wielkości zysku netto przypadającego na jednostkę wartości zaangażowanego w przedsiębiorstwie majątku. Wysoki poziom wskaźnika świadczy o efektywnym zarządzaniu aktywami firmy, natomiast zbyt niski wskazuje na przeinwestowanie przedsiębiorstwa i posiadanie przezeń nadmiernego majątku.
Badany wskaźnik wskazuje na rosnącą efektywność finansową majątku.
Wskaźniki rentowności kapitału
Wskaźniki rentowności kapitału przedstawiają zdolność przedsiębiorstwa do wypracowywania zysku              z każdej zainwestowanej złotówki.
Wśród wskaźników rentowności kapitału wyróżnić można:

·         Wskaźnik rentowności kapitału własnego (stopa zwrotu z kapitału)




zysk netto x 100




odchylenie



kapitał własny














1998 r.

1.887 x 100

=
44,07 %




4.282


1999 r.

2.391 x 100

=
49,64 %

+ 5,57 %


4.834


Wskaźnik ten pokazuje, jaki procent zysku przypada na jednostkę zainwestowanego kapitału własnego przedsiębiorstwa. Rosnący poziom tego wskaźnika świadczy o wyższej efektywności zaangażowanego kapitału, co zazwyczaj stwarza możliwość uzyskania wyższych dywidend oraz dalszego rozwoju przedsiębiorstwa. Stopa zwrotu z kapitału własnego powinna być wyższa od stopy inflacji, powodującej deprecjację kapitałów zainwestowanych w firmie.
Rentowność kapitału własnego w analizowanym okresie poprawiła się o 5,57 punktów procentowych. Porównując wyliczone realne wskaźniki rentowności kapitału własnego z poziomem inflacji w badanym okresie, można stwierdzić, iż są one dużo wyższe od stopy inflacji (grudzień do grudnia) 9,8 % w 1999 r.

·         Wskaźnik rentowności kapitału stałego




zysk netto x 100




odchylenie



kapitał stały





1998 r.

1.887 x 100

=
35,02 %




5.5389











1999 r.

2.391 x 100

=
29,45 %

- 5,57 %


8.118


Wskaźnik ten stanowi relację zysku netto do kapitału stałego, tj. kapitału własnego powiększonego                   o długoterminowy kapitał obcy. Określa on efekt działalności przedsiębiorstwa w przeliczeniu na jednostkę zaangażowanego kapitału długoterminowego.
Wskaźniki rentowności kapitału stałego ukształtowały się na poziomie niższym niż wskaźniki rentowności kapitału własnego. Wynika to ze znacznego udziału długoterminowych kapitałów obcych           w ogólnej kwocie kapitałów stałych.